Q&A

Exclusief interview met Team BELGYM, twee maanden na de spelen.

Nina Derwael, Jutta Verkest, Lisa Vaelen en Maellyse Brassart schreven geschiedenis in Tokio. De meisjes namen na de Spelen even tijd voor zichzelf en genoten met vrienden en familie van een deugddoende vakantie. Wij kregen de kans om hen enkele vragen te stellen.

Q / Wat is het eerste dat je gedaan hebt toen je terug thuis was?

Jutta: Heel veel geslapen! Haha, ik was echt moe.

Maellyse: Ik heb de cadeautjes die ik in Tokio gekocht had aan mijn familie gegeven. Natuurlijk heb ik ook mijn olympisch avontuur in geuren en kleuren verteld.

Lisa: Ik heb met mijn vriendinnen thuis afgesproken. Dat was al zo lang geleden!

Nina: Mijn medaille gevierd met mijn vrienden en familie.

Q / Wie van je teamleden had het meest stress in Tokio?

Maellyse: Dat is een moeilijke vraag, want natuurlijk had iedereen van ons last van de zenuwen, maar ik denk wel dat Jutta het meest stress had.

Jutta: Without a doubt ikzelf.

Lisa: Jutta had volgens mij het meest stress, maar ik denk dat we allemaal wel bijzonder gespannen waren!

Nina: Op voorhand vond ik dat je het bij Jutta het meest kon merken dat ze toch wel wat stress had.

Q / Welke momenten van je tijd in Tokio zullen je altijd bijblijven?

Maellyse: De momenten die ik zeker nooit ga vergeten, is toen Nina olympisch kampioen werd en ook toen ze mij vertelde dat we, voor dat ik mijn score aan de balk kreeg, al zesde waren in het teamklassement. Mijn gezicht sprak toen boekdelen, denk ik.

Jutta: Onze vijfde plaats met het team in de kwalificaties vond ik memorabel.

Lisa: Onze eerste dag in het dorp. Ik was toen echt met een ‘wauw’-gevoel aan het rondlopen. Natuurlijk ook de eerste keer dat we de wedstrijdzaal zagen en de wedstrijd zelf. Ook heel leuk was de foto met Djokovic en Nina. We hebben toen allemaal heel hard moeten lachen. 

Nina: Zo goed als alles, de momenten die je daar meemaakt zijn stuk voor stuk allemaal zo speciaal dat ik alles probeer te koesteren.

Q / Wat betekende het voor jou om in de teamfinale te staan?

Maellyse: Een teamfinale kunnen turnen op de Olympische Spelen is echt geweldig. Dat is echt een droom die uitkomt. Het feit dat we samen met het team iets historisch hebben gedaan, was echt fantastisch, ik ben heel blij dat ik zoiets speciaals heb kunnen meemaken.

Lisa: ik vond het echt superleuk om in de teamfinale te staan en ik denk dat we heel trots mogen zijn op onszelf.

Nina: Die teamfinale is echt altijd al een droom van me geweest en het was zo onwerkelijk leuk om die ervaring te kunnen delen met de ploeg!

Q / Hoe was de sfeer tijdens de wedstrijd? Viel het op dat er geen publiek was of was je daar niet echt mee bezig?

Jutta: Ik was daar niet echt zo op gefocust, want ik was vooral geconcentreerd op de wedstrijd. Eigenlijk heb ik nog nooit een grote wedstrijd geturnd voor een volle zaal publiek, dus ik kan het ook niet vergelijken.

Maellyse: De sfeer tijdens de wedstrijd was goed, maar natuurlijk heel anders dan bijvoorbeeld op het WK in Stuttgart. Het was heel jammer dat er geen publiek was, want we weten hoe leuk zoiets een wedstrijd kan maken. Maar als ik er iets positiefs uit moet halen, is het toch wel dat ik de aanmoedigingen van mijn teamgenoten beter heb kunnen horen dan op een WK met publiek. Altijd positief denken!

Lisa: Ikzelf miste het publiek wel een beetje, maar het stoorde me ook niet echt. We konden ons zo goed concentreren.

Nina: Je merkte natuurlijk wel dat er veel minder mensen waren dan anders en dat het veel rustiger was, maar het stoorde me niet echt. Ik was gefocust en let dan sowieso niet zo op het publiek. Achteraf is het natuurlijk wel spijtig, zeker voor de finales. Als er iemand won, was de sfeer er niet echt.

Q / Welke gesprekken had je met internationale gymnasten?

Maellyse: Ik heb niet veel gesprekken gehad met de andere gymnasten, omdat we meestal gefocust moesten blijven. Na de wedstrijden vond ik het wel leuk om foto’s samen met de andere gymnasten te maken.

Jutta: Er was niet echt veel contact met de andere gymnasten, onder meer door corona.

Lisa: Meestal waren dat gewoon een beetje de basisgesprekjes. Hey, hoe gaat het? en zo …

Nina: Niet al te serieuze gesprekken, we houden het graag luchtig tijdens de wedstrijden.

Q / Wat of wie heb je het meest gemist toen je in Tokio zat?

Maellyse: Mijn mama en mijn zus zijn de twee personen die ik het meest heb gemist toen ik in Japan was.

Jutta: Sowieso mijn ouders en vrienden.

Lisa: Het publiek in de zaal en mijn ouders natuurlijk. Ze wilden er heel graag bij zijn.

Nina: Mijn familie en vriend. Normaal gesproken zou ik na elke wedstrijd mijn ouders wel even kort kunnen zien om een dikke knuffel te geven, maar dat zat er nu jammer genoeg niet in.

Q / Welk sportmoment vond je het mooist in Tokio?

Maellyse:Ik vond het heel mooi toen Nina in het Team Belgium-gebouw heel hartelijk werd ontvangen door de Red Lions nadat ze goud had gewonnen. Elk lid van Team Belgium steunde elkaar tijdens de Spelen en dat maakte me heel gelukkig.

Jutta: Nina Derwael die goud pakte aan brug was een fantastisch moment.

Lisa: Het moment dat we wisten dat we naar de teamfinale konden, vond ik fantastisch.

Nina: Ik vind het moeilijk om er eentje uit te kiezen, maar sowieso hebben alle medailles van Team Belgium een speciaal plaatsje. En toch denk ik dat ik het einde van de marathon met Bashir Abdi toch nog net een trapje hoger zet. Het was zo mooi om te zien hoe de atleten op deze Spelen elkaar zo hard steunden.

Q / Hoe was het eten daar in Tokio?

Maellyse:Het eten was heel lekker. In de dining hall was er heel veel keuze, we konden alles terugvinden wat we nodig hadden. Na de wedstrijden hebben we goed van de Japanse keuken kunnen genieten. Sushi is een van mijn lievelingsgerechten, dus ik was heel blij dat ik echte Japanse sushi kon proeven.

Jutta: Het eten was heel lekker, al ben ik geen grote fan van sushi!

Lisa: Ik vond het eten daar echt geweldig! We aten soms wel eens sushi, maar ook de andere Japanse specialiteiten waren best lekker.

Nina: Er was in ieder geval keuze genoeg op het vlak van eten. Voor mij was sushi altijd een soort van ’treat’. De avond na een wedstrijd beloonde ik mezelf met wat sushi gyoza en dimsum.

Q / Wat vond je van het gastland Japan?

Maellyse: De Japanners zijn heel vriendelijk. De vrijwilligers stonden altijd klaar om ons te helpen als we iets nodig hadden. Sommige kinderen waren uren aan het wachten bij de ingang van het olympisch dorp om ons origami te geven en ons met grote affiches succes te wensen. Dat zijn ook momenten die ik nooit ga vergeten.

Jutta: We hebben niet veel gezien van Japan, maar de mensen waren wel heel vriendelijk.

Lisa: Ik vind Japan echt een supermooi land en het is daar ook heel proper. De inwoners waren ook zeer beleefd en vriendelijk.

Nina: Japan was echt een heel speciale ervaring. De mentaliteit van de mensen verschilt best wel sterk van de onze: iedereen is er zo vriendelijk en gastvrij.

Q / Heb je vreemde zaken gezien in Japan die hier ondenkbaar zijn?

Maellyse: Iets heel specifiek voor Japan zijn de verwarmde toiletten.

Jutta: Hoe stipt de mensen daar zijn, is werkelijk ongelofelijk.

Lisa: Japanners zijn echt veel properder en beleefder dan Belgen.

Nina: Mensen die zich 1000 keer verontschuldigen als je 2 seconden moet wachten op iets.

Q / Heb je een vast ritueel voor de wedstrijd?

Jutta: Neen niet echt, vroeger at ik wel altijd pasta voor de wedstrijd.

Lisa: Meestal beluister ik wat muziek in de bus onderweg naar de zaal.

Nina: Mijn vast ritueel wordt telkens de dag van de podiumtraining beslist. Wat ik daar doe, gebeurt voor de rest van de competitieperiode op exact dezelfde manier.

Q / Hoe zie de toekomst eruit voor jullie?

Maellyse: Mijn toekomst staat nog niet vast, maar één ding is zeker: ik wil elke dag een betere versie van mezelf worden. Wie weet sta ik binnen drie jaar in Parijs klaar om een nog betere prestatie neer te zetten.

Jutta: Ik wil vooral hard trainen, zodat ik opnieuw in het team zit en in 2024 naar de Olympische Spelen van Parijs kan gaan!

Lisa: ik ga hard trainen, zodat ik me kan selecteren voor grote wedstrijden zoals het volgende WK, en de Spelen van Parijs in 2024 …

Nina: Momenteel ben ik even bezig met mijn gedachten te verzetten, maar daarna wil ik er opnieuw volledig voor gaan. Eerst en vooral is er in 2023 het Wereldkampioenschap in Antwerpen.

Wij wensen onze meisjes veel succes in de toekomst!

Previous
Next